Özüne Dönmek Midir Kendini Bulmanın YOLU

Hayat bize sürekli bir şey olmamız gerektiğini söyler. Daha güçlü, daha başarılı, daha zengin, daha güzel… Yıllar geçtikçe bu sesleri o kadar çok dinleriz ki, en sonunda kendi sesimizi duyamaz hâle geliriz.

Oysa insanın en büyük yolculuğu, yeni biri olmak değildir. Unuttuğu kendisine geri dönebilmektir.

Hepimizin içinde bir çocuk yaşar. Kırılmış, beklemiş, bazen susturulmuş ama asla kaybolmamış bir çocuk… O çocuk, alkış istemez. Mükemmel olmayı da bilmez. Sadece sevilmek, görülmek ve olduğu gibi kabul edilmek ister.

Belki de yıllardır aradığımız huzur, yeni şehirlerde, yeni insanlarda ya da yeni başarıların içinde değildir. Belki de çocukken gökyüzüne baktığımız o masum bakışta saklıdır. Toprağa çıplak ayakla bastığımız, yağmurun altında kahkahalar attığımız günlerde…

İnsan özünden uzaklaştıkça yorulur. Çünkü ruh, başkasının hayatını taşımak için yaratılmamıştır. Kendi hakikatini yaşamak ister.

Kendini bulmak; eksik parçaları tamamlamak değil, üzerimize giydirilmiş maskeleri tek tek çıkarmaktır. “Ben kimim?” sorusunu cesaretle sormaktır. Ve cevabın dışarıdan değil, kalbin derinliklerinden geleceğine güvenmektir.

Belki bugün kendinize küçük bir iyilik yapabilirsiniz. Aynaya bakın ve yıllardır susturduğunuz o çocuğa gülümseyin. Ona “Artık buradayım.” deyin.

Çünkü insanın en güzel varış noktası, kendi özüdür.

Ve unutmayın…

Kendini bulan insan, dünyayı değiştirmeye çalışmaz. Önce kendi içindeki karanlığı aydınlatır. O ışık da sessizce başkalarının yoluna düşer.

Çalakalem