Bazı insanlar hayatımıza fırtına gibi girer, bazılarıysa bir bahar yağmuru gibi…
Sessizce gelirler. Gürültü yapmadan, gösterişe ihtiyaç duymadan…
Ama fark etmeden insanın içinde kuruyan yerlere dokunurlar.
Bazen en karanlık anlarınızda size kara bulutları gösterirler; korkularınızı, kırılmışlıklarınızı, geçmişte sırtınızdan yediğiniz hançerlerin izlerini yeniden hatırlatırlar.
Fakat tam her şeyin karardığını düşündüğünüz anda, bir bakışlarıyla içinizde yeniden güneş doğar.
İnsan yaş aldıkça şunu daha iyi anlıyor:
Hayatta herkes yanınızda yürümüyor…
Bazıları sadece geçip gidiyor, bazılarıysa ruhunuzda iz bırakıyor.
Belki de insanın en büyük ihtiyacı;
kendini güvende hissedebileceği bir yürekle aynı gökkuşağının altında yürüyebilmektir.
Geçmişin yaralarını yağmura bırakıp temizlemek, bütün kırgınlıklara rağmen yeniden gülümseyebilmek…
Ve hayatın bütün karmaşasına rağmen geleceğe hâlâ umutla bakabilmek…
Çünkü bazı insanlar sadece bir insan değildir aslında…
İnsanın içindeki umudu yeniden yeşerten bir mevsimdir.
Hayat bazen insanı yorar, kırar, hatta inandığı şeyleri sorgulatır.
Ama yine de vazgeçmemek gerekir.
Çünkü gerçek güç; düşmemek değil, her şeye rağmen yeniden ayağa kalkabilmektir.
Ve bazı insanlar…
Yorulsalar da, kırılmış olsalar da;
inandıkları sevgiye, dostluğa, umuda ve hayata tutunup
inandıkları şey uğruna ölesiye mücadele etmeye devam ederler.
