Bayramlar…

ilker Taşyürek

Bayramlar…
Bir milletin sadece takvimde kutladığı günler değildir aslında…
Bir toplumun hafızasıdır…
Vicdanıdır…
Birlikte yaşama kültürünün en güçlü yansımalarından biridir.

Çünkü toplumları ayakta tutan şey sadece ekonomi değildir…
Sadece teknoloji değildir…
Sadece yüksek binalar, geniş yollar ya da kalabalık şehirler de değildir…

Toplumları asıl ayakta tutan şey;
aynı duyguda buluşabilme yeteneğidir.

İnsanlığın yüzyıllar boyunca oluşturduğu ortak akla; gelenek denir, görenek denir, kültür denir…
Ve bu değerler kolay oluşmaz.

Bir millet bazen yüzlerce yılın birikimiyle oluşturur o kültürü…
Acılarla…
Savaşlarla…
Sevinçlerle…
Birlikte yaşanmış hayatlarla…

Elbette çağ değişir…
Kıyafetler değişir…
Evler değişir…
Teknoloji değişir…
Hayatın akışı dönüşür…

Ama bir toplumun özü kaybolursa, geriye sadece aynı sokaklarda yaşayan yabancılar kalır.

İşte bu yüzden aile kavramı bizim toplumumuzda sıradan bir yapı değildir.
Bizde aile kutsaldır.
Çünkü insan ilk sevgiyi ailede öğrenir…
Saygıyı ailede öğrenir…
Fedakârlığı ailede öğrenir…
Bir sofranın etrafında toplanmanın huzurunu ailede hisseder.

Bayramlar da tam burada devreye girer.

Çünkü bayram; sadece tatil değildir.
Bayram; bağ kurmaktır.
Hatırlamaktır.
Kucaklaşmaktır.
Kırgınlıkları küçültmektir.
Bir büyüğün elini öperken aslında geçmişine saygı göstermektir.

Bugün dünyanın en gelişmiş ülkelerine baktığınızda bunu açıkça görürsünüz.

Örneğin Japonya…

Dünya ekonomisinin en güçlü ülkelerinden biri…
Teknolojide çağın çok ilerisinde…
Ama bütün modernleşmeye rağmen kültürünü kaybetmiyor.

İnsanlar akşam evlerine döndüğünde hâlâ kendi geleneklerinin içinde yaşamaya devam ediyor.
Aile bağlarını koruyor.
Toplumsal saygıyı sürdürüyor.

Çünkü biliyorlar ki;
milli ruhunu kaybeden toplumlar, zamanla yönünü de kaybeder.

Bizim toplumumuzda da bayramlar tam olarak bunun içindir.

Birbirimizi yeniden hatırlamak için…
Büyüklerimizin duasını almak için…
Çocukların hafızasına güzel anılar bırakmak için…
Bir sofranın etrafında yeniden “biz” olabilmek için…

Ama ne yazık ki modern hayatın hızında bazı değerleri kaybetmeye başladık.

Artık birçok insan bayramı;
bir tatil aralığı gibi görüyor.
Oteller doluyor…
Yollar kalabalıklaşıyor…
Ama bazı anne babaların kapısı çalınmıyor.

Oysa bazen yaşlı bir annenin en büyük bayramı;
evladının kapıdan içeri girmesidir.

Bazen bir babanın bütün mutluluğu;
çocuklarının aynı sofrada oturmasıdır.

Çünkü insan yaş aldıkça şunu daha iyi anlıyor:
Hayatta en değerli şey aslında “birlikte olabilmekmiş.”

Bayramlar işte bu yüzden kıymetlidir.

Çünkü bize unuttuğumuz şeyi yeniden hatırlatır:
İnsan, sevdikleriyle anlamlıdır.

Ve belki de gerçek bayram;
birbirimizin hayatına yeniden dokunabildiğimiz gündür…

İlker Taşyürek
Eğitimci – Yazar