Ben Hayatta Macerayı Severim

Yazan: İlker Taşyürek

Bana kendinizi tek cümleyle anlatın deseler…

Hiç düşünmeden şu cevabı veririm:

Ben hayatta macerayı severim.

Ama burada sözünü ettiğim macera; dağlara tırmanmak, tehlikenin peşinden koşmak ya da sıradan anlamıyla risk almak değildir.

Benim maceram…

Düşünmenin macerasıdır.

Üretmenin macerasıdır.

İnsanlığın henüz gitmediği yollara cesaretle yürüyebilmenin macerasıdır.

Çünkü tarih boyunca dünyayı değiştiren insanlar, rahat yaşamayı seçenler değil; bilinmeyene yürümeyi göze alanlar olmuştur.

Newton'un başına düşen elma, milyonlarca insanın gördüğü sıradan bir olaydı. Ama Newton onu yalnızca bir elma olarak görmedi. O, evrenin işleyişini sorguladı ve yerçekimi yasasını insanlığa kazandırdı.

Gregor Mendel, yıllarca bezelye taneleriyle uğraşırken çevresindeki insanlar onun ne yaptığını belki de anlamıyordu. Oysa bugün genetik biliminin temelleri, o sabırlı çalışmanın üzerine kuruludur.

Albert Einstein ise bize yalnızca yeni fizik kuramları bırakmadı; insan aklının sınırlarının, insanların çizdiği sınırlar kadar dar olmadığını gösterdi.

Onların ortak noktası neydi?

Hiçbiri hayatı yalnızca yaşamak için yaşamadı.

Onlar, insanlığın geleceğini değiştirmek için yaşadı.

İşte benim "macera" dediğim şey tam da budur.

Herkes Aynı Hayatı Yaşamak Zorunda Değildir

İnsanlar bana yıllardır aynı soruları soruyor.

"Bu kadar bilgi ve tecrübeyle neden daha fazla para kazanmıyorsun?"

"Neden kendini bu kadar yoruyorsun?"

"Neden eğitim dışında bu kadar çok toplumsal meseleyle ilgileniyorsun?"

"Neden derneklerde, vakıflarda, sivil toplum kuruluşlarında yıllarını harcıyorsun?"

"Neden insanların sorunlarını kendi sorunun gibi görüyorsun?"

Bazen daha acımasız olanlar da çıktı.

"Bütün bunlar saflık."

"Herkes kendi hayatını yaşarken sen neden başkaları için mücadele ediyorsun?"

Onları da anlıyorum.

Çünkü yaşadığımız çağın başarı ölçüsü çoğu zaman banka hesabı oldu.

Ne kadar kazandığın…

Kaç evin olduğu…

Kaç araban bulunduğu…

Ne kadar tanındığın…

Sanki hayatın anlamı bunlardan ibaretmiş gibi…

Oysa ben hiçbir zaman hayatı bu terazide tartmadım.

Edison'un Yolu mu, Tesla'nın Yolu mu?

Bilim tarihinin iki büyük ismi vardır.

Thomas Edison…

Nikola Tesla…

Edison buluşlarını büyük şirketlere dönüştürdü.

Servet kazandı.

İş dünyasının en güçlü isimlerinden biri oldu.

Tesla ise bambaşka bir yolu seçti.

Bugün kullandığımız alternatif akım sisteminden elektrik motorlarına, kablosuz enerji düşüncesinden sayısız teknolojik gelişmeye kadar onlarca buluşun temelini attı.

Kazandığını yeniden laboratuvarına yatırdı.

Daha fazlasını keşfetmek istedi.

Hayatının sonunda büyük servetlerin sahibi değildi.

Sade bir otel odasında hayata veda etti.

Bugün insanlar hâlâ şu soruyu soruyor:

Hangisi daha başarılıydı?

Benim cevabım çok açık.

İnsan yalnızca kazandığı parayla değil, insanlığa bıraktığı miras kadar büyüktür.

İşte bu yüzden kendimi Tesla'nın hayata bakışına daha yakın hissediyorum.

Çünkü ben de bilgiyi, yalnızca kişisel kazancın değil; toplumsal gelişmenin en büyük gücü olarak görüyorum.

Para Hiçbir Zaman Nihai Hedefim Olmadı

Yanlış anlaşılmak istemem.

Paraya karşı değilim.

Elbette para önemlidir.

İnsana güven verir.

Hayatını kolaylaştırır.

Hayallerini gerçekleştirmeni sağlar.

Ama benim için para hiçbir zaman amaç olmadı.

O, yalnızca bir araç oldu.

Asıl hedefim ise her zaman insan oldu.

Bir öğrencinin gözlerindeki merak…

Bir gencin özgüven kazanması…

Bir çocuğun "Ben de başarabilirim." diyebilmesi…

İşte benim gerçek zenginliğim budur.

Atatürk'ün Açtığı Aydınlanma Yolunda

Mustafa Kemal Atatürk'ün en büyük devrimi yalnızca bir ülke kurması değildi.

Asıl büyük devrim, aklı ve bilimi bu ülkenin pusulası hâline getirmesiydi.

O çok iyi biliyordu ki cehaletin hüküm sürdüğü yerde ne özgürlük olur ne demokrasi ne de kalkınma.

Bu yüzden Millet Mekteplerini kurdu.

Köy Enstitülerinin düşünsel temelini oluşturdu.

Bilimi rehber gösterdi.

Ben de hayatım boyunca bu anlayışı kendime rehber edinmeye çalıştım.

Bir okul kurarken…

Bir öğrenci yetiştirirken…

Bir köşe yazısı yazarken…

Bir televizyon programı hazırlarken…

Ya da bir sivil toplum kuruluşunda görev alırken…

Aslında hep aynı hayalin peşinden yürüdüm.

Anadolu Aydınlanması'nın devam etmesi…

Bilimin ışığında düşünebilen nesiller yetişmesi…

Cumhuriyet'in ikinci yüzyılında aklın yeniden en büyük güç hâline gelmesi…

Benim mücadelem hep bunun içindi.

Hayatın İklimine Kendi Rengini Katmak

İnsan bu dünyaya yalnızca yaşamak için gelmemeli.

İz bırakmak için gelmeli.

Arkasında yalnızca binalar değil…

Düşünceler bırakmalı.

Yalnızca servet değil…

İnsan yetiştirmeli.

Yalnızca başarı hikâyeleri değil…

İlham verecek hayatlar bırakmalı.

Çünkü gerçek miras, insanların zihninde açtığınız yeni pencerelerdir.

Ve Son Söz…

Hayat bana defalarca aynı soruyu sordu.

"Neden daha kolay bir yolu seçmedin?"

"Neden sadece kendin için yaşamadın?"

"Neden sahip olduğun bilgi ve tecrübeyi yalnızca daha fazla para kazanmanın aracı hâline getirmedin?"

Belki bunu yapsaydım daha konforlu bir hayat yaşayabilirdim.

Belki daha fazla servet biriktirebilir, daha gösterişli bir yaşam sürebilirdim.

Ama o zaman ben, ben olmazdım.

Çünkü beni heyecanlandıran şey yalnızca başarılı olmak değil…

Bir düşünceyi hayata dönüştürmektir.

Bir insanın ufkunu değiştirebilmektir.

Bir çocuğun gözlerinde yeni bir dünyanın kapısını aralayabilmektir.

İşte bu yüzden hayatı hiçbir zaman yalnızca kendim için yaşamadım.

Nasıl ki bir bilim insanı, toplumun alışılmış sınırlarının ötesine geçerek devrim niteliğinde bir keşif yapıyor; yıllarını laboratuvarlarda geçiriyor, çoğu zaman yalnız kalıyor, anlaşılmıyor, hatta alay konusu oluyor ama buna rağmen insanlığı daha ileri taşımak için mücadelesinden vazgeçmiyorsa…

Nasıl ki herkesin "çılgınlık" ya da "macera" dediği o yolculuğu, insanlık adına verilmiş devrimci bir mücadele olarak görüyorsa…

Ben de eğitimi, düşünceyi ve toplumsal gelişimi aynı bakış açısıyla görüyorum.

Çünkü gerçek devrimler önce bir insanın zihninde başlar.

Sonra sınıflara taşınır.

Sonra sokaklara…

Ve en sonunda toplumun geleceğini değiştirir.

İşte ben de itiraf ediyorum…

Bu anlamda ben de bir maceracıyım.

Benim maceram; bilinmeyene doğru yürümektir.

Daha iyisini aramaktır.

Sorgulamaktır.

Üretmektir.

İnsana yatırım yapmaktır.

Çocukların ve gençlerin yarınlarına umut olabilmektir.

Macera benim için yalnızca kişisel bir heyecan değildir.

Macera, toplumu daha ileri taşımaya çalışan devrimci bir eylemdir.

Belki hayatın sonunda büyük servetler bırakamayacağım.

Ama eğer bir öğrencim, bir gencim ya da bu satırları okuyan bir insan;

"Hayata biraz daha farklı bakmayı öğrendim." diyebilirse…

İşte benim en büyük ödülüm de, en büyük maceram da bu olacaktır.

Çünkü bazı insanlar hayatı olduğu gibi yaşar.

Bazıları ise yaşadığı çağı değiştirmeye çalışır.

Ben ikinci yolu seçtim.

Ve bu yüzden…

Ben hayatta macerayı severim.

İlker Taşyürek – Eğitimci / Yazar