“insanın İnsana Ettiğini… Şeytan Bile Bazen Hayretle İzler.”

“İnsanın insana ettiğini… Şeytan bile bazen hayretle izler.”

İnsanın İnsana Ettiğini…
İnsanın insana ettiğini…
Ne kurt kurda yapar.
Ne diken güle yapar.
Ne de en karanlık gece sabaha yapar.
İnsan, bazen bir ömrü tek bakışıyla yıkar.
Bir cümlesiyle umut öldürür.
Bir ihanetiyle yılların emeğini toprağa gömer.
Üstelik bunu çoğu zaman düşmanı olduğu için değil, en yakını olduğu için yapar.
Çünkü insan, yabancının değil; kendisine emanet edilen güvenin katilidir.
Ne acıdır ki…
İnsan, tanımadığı birine değil; “Canım.” dediğine kıyar.
Sırtından vurulmanın acısı bıçakta değildir.
Bıçağı tutan elin, bir zamanlar elini tutmuş olmasıdır.
Bugün dünyanın en büyük yıkımları savaşlar değildir.
Vicdansız insanların, vicdanlı insanlara yaşattıklarıdır.
Bir iftira…
Bir yalan…
Bir nankörlük…
Bazen bunlar, kurşundan daha ölümcüldür.
Çünkü kurşun bedeni öldürür.
Kötülük ise ruhu.
Ve en acısı…
Kötülük yapanların çoğu geceleri rahat uyur.
Çünkü vicdanını susturmuş insanın uykusu ağırdır.
Ama unutulan bir gerçek vardır:
Hayatın hafızası vardır.
Hiçbir gözyaşı sahipsiz değildir.
Hiçbir ah yerde kalmaz.
Ve hiçbir kötülük, sonsuza kadar cezasız kalmaz.
İnsan, ektiğini biçer.
Belki bugün değil…
Belki yarın değil…
Ama mutlaka.
Bu yüzden kimse yaptığı zulmü akıllılık sanmasın.
Kimse kırdığı kalbi zafer diye anlatmasın.
Çünkü hayatta en ağır yenilgi, insanlığını kaybetmektir.
Gerçek büyüklük; güçlü olmak değil, güçlüyken merhametli kalabilmektir.
İnsanın insana ettiğini gerçekten kimse yapmıyor.
Ama yine de umudumuzu diri tutan insanlar var.
Sessizce iyilik yapanlar…
Kimse görmese de vicdanıyla yaşayanlar…
Onlar bu çağın en büyük direnişidir.
Çünkü dünya, kötüler yüzünden değil; iyiler vazgeçtiği gün gerçekten kararacaktır.

Rahşan Özyürük
ÇALAKALEM