Toplumda Duygularımız

TOPLUMDA DUYGULARIMIZ

"DUYGU BİREYİ YÖNLENDİREN TOPLUMU İNŞA EDEN GÜÇTÜR"

Akıl bize ne yapacağımızı söyler. Akıl haritadır.
Duygu neden yapacağımızı. Duygu arabayı süren motordur. Haritan olmadan yol bulamazsın. Motorsuz harita ise sadece kağıt parçasıdır.

Bu yüzden duyguları "ikincil" görmek, pusulayı çöpe atmak gibidir.

Korkuyu bastırsan kaçak yaşarsın. Öfkeyi inkar edersen patlarsın. Üzüntüyü "güçlü duracağım" diye gömersen, bir gün seni gömer.
Duygu düşman değil, muhbirdir. "Sınırın aşıldı", "Bu adil değil", "Bir şeyi kaybettin" diye bağır. Onu susturan değil, anlayan insan özgürleşir. Çünkü duygularını yönetemeyen biri, aslında kendi hayatının yolcusu olur. Ve direksiyonda başkası vardır.

"Birey düzeyinde duygu, iç dünyamızın yöneticisidir."
Korku bizi tehlikeden korur, öfke sınırımızı çizer, üzüntü kaybın kıymetini öğretir, sevinç ise yaşama bağlanmamızı sağlar. Duygular susturulması gereken gürültü değil, dinlenmesi gereken sinyallerdir. "Şu an kaygılıyım" diyebilen insan, kaygının esiri olmaz. Onu anladığı anda yönetmeye başlar. Çünkü duyguyu bastırdığımız her an, bedenimiz ve zihnimiz bize daha yüksek sesle bağırır.

"Toplum düzeyinde duygu, ortak yaşamın harcıdır."
Tek bir insanın umudu sadece kendisini ayağa kaldırır. Bir toplumun umudu ise fabrikaları çalıştırır, okulları doldurur, meydanları bir araya getirir. Aynı şekilde, kolektif korku insanları evlerine kapatır, kolektif öfke tarihi değiştirir, kolektif yas bir milleti tek yürek yapar.
Kanunlar neyin yasak olduğunu yazar. Toplumsal duygu ise neyin "ayıp", neyin "gurur" olduğunu belirler. Bu yüzden duygu, görünmeyen ama en güçlü toplumsal sözleşmedir.

Bugün yaşadığımız en belirgin toplumsal duygu ise "bekleyiş"tir.
Ne tam umut, ne tam umutsuzluk. Belirsizliğin ortasında askıda kalmak. Bu bekleyiş pasif değildir. Binlerce gencin iş kurma planını, binlerce ailenin evlenme kararını, binlerce esnafın yatırımını oluşturmaktır. Bir ülke ne kadar çok beklerse, o kadar az yaşanır. Çünkü gelecek, netleştiğinde değil, yaşanırken inşa edilir.
Duygularımız arıza değildir. Onlar hem bireyin hem toplumun en dürüst rehberidir. Onları düşman belleyip susturursak savruluruz. Danışman yapıp anlarsak, hem kendimizi hem ortak geleceğimizi doğru yöne çeviririz.
Çünkü insanı insan yapan, hissetme gücüdür. Ve toplumları toplum yapan, o hissi paylaşma cesaretidir.

Sonuç olarak; ya hissedeceğiz, ya savrulup kaybolacağız.
Duygular lüks değil, zorunluluktur. Onları reddeden birey kendiyle savaşır. Onları yok sayan toplum kendi geleceğini rehin bırakır.
İnsan, hissettiği içindir. Toplum da paylaştığı için ayaktadır.

Duygularını "gereksiz" sayan birey, kendi pusulasını kırar. Sonra da neden yolunu kaybettiğini sorar.
Duygularını "tehlikesiz" sayan bir toplum ise, kendi geleceğini ipotek eder. Çünkü akıl plan yapar. Duygu ise o plan için ölmeye değer bir sebep verir. Sebepsiz plan, rafta bekletilen ürün gibi çürür.

Ortak duygu olmadan, toplum sadece kalabalıktır.
Aynı yasalara tabi 85 milyon insan, aynı şeyi hissetmiyorsa millet değildir.
Umut varsa, risk alınır ve ülke büyür. Korku varsa, herkes parasına, fikrine, çocuğuna sahip çıkar ve ülke donar. Öfke varsa, düzen değişir. Yas varsa, tanımadığın insana ekmek verirsin.
Kanun "yapma" der. Toplumsal duygu "yakışmaz" der. Ve "yakışmaz" dediği yerde, kanunun yazamadığı ahlak başlar.

Bugün "bekleyiş" modunda isek, sebebi bellidir: Hissetmekten korktuk. Korku, öfke, umut... Hepsini yerine göre erteledik. Ve ertelediğimiz her duygu, artarak daha büyük sorun olarak geri dönüyor.

En tehlikeli duygu "bekleyiş"tir.
Çünkü öfke yakar geçer, umut ayağa kaldırır. Ama bekleyiş çürütür.
"Şu netleşsin" derken hayatı ertelemek, aslında hayatın kendisini kaçırmaktır. Bekleyen bir gençlik, bekleyen bir esnaf, bekleyen bir ülke inşa edemez. Sadece zamanı tüketir.
Unutmayalım: Gelecek, netlik geldiğinde değil, belirsizliğe rağmen adım atıldığında kurulur.

O yüzden seçimimiz net olmalı. Pusulasız bir kalabalık olarak savrulmaya devam etmemek için duygularımızı düşman değil, pusula yapmalıyız.

İnsan hissettiği için insandır. Millet de paylaştığı için millettir. Birlik ve beraberlik içinde aynı duygularla yaşarsak her zorluğuda yeneriz.