Sessiz Çağrı

Hayat, en derin sırlarını bağırarak anlatmaz.
Bir rüzgârın yapraklara dokunuşu gibi gelir… fark edilmezse geçer gider. Ama bir an vardır; insan, hiçbir şey olmamış gibi sandığı bir anda, içinde bir şeyin sessizce kıpırdadığını hisseder.
İşte o an, başlangıçtır.
Ne bir olay vardır çoğu zaman ne de büyük bir kırılma… Sadece bir “fark ediş” vardır. Sanki evren, insanın omzuna hafifçe dokunur ve der ki: “Bak… buradasın.”
İnsan yıllarca yaşar, konuşur, koşar, planlar… ama çoğu zaman kendine yetişemez. İçinde bir yer hep geride kalır. Ta ki bir gün, o geride kalan parça seslenene kadar.
Bazı insanlar buna yaş der. Bazıları deneyim. Bazıları ise sadece tesadüf.
Ama hakikatte bu, ruhun kendi kendine dönme çağrısıdır.
Yaş ilerledikçe zaman hızlanmaz aslında. İnsan yavaşlar. Ve yavaşlayan zihin, ilk kez detayları görmeye başlar. Bir bakışın içindeki yükü, bir cümlenin altındaki sessizliği, bir suskunluğun içindeki hikâyeyi…
Fark etmek bazen huzur vermez. Çünkü fark eden insan artık geri dönemeyeceği şeyleri de görür. Ama yine de bu ağır bir hediye gibidir. Çünkü her fark ediş, insanı kendine biraz daha yaklaştırır.
Belki de hayat dediğimiz şey, büyük olayların toplamı değil… küçük uyanışların zinciridir.
Ve her insanın içinde, zaman zaman çalan bir sessizlik vardır. Ne tam bir ses ne de tam bir yokluk…
Sadece bir çağrı.
Ve o çağrı duyulduğunda, artık hiçbir şey eskisi gibi kalmaz.