Aynı Cevherin Damarları: Türk Milletiyiz

AYNI CEVHERİN DAMARLARI: TÜRK MİLLETİYİZ

İlker Taşyürek | Eğitimci Yazar

Bir ülkenin adı, haritada yazılı birkaç harften çok daha fazlasıdır. O adın içinde geçmişin hatırası, verilen mücadeleler, insanların emeği ve çocukların geleceği vardır. Türkiye dediğimde bütün bunları düşünürüm. Türk milleti dediğimde de bu ülkeyi yurt bilen, kaderini ve geleceğini birbirine bağlayan insanlarımızı anlarım.

Haluk Bilginer’in yeniden gündeme gelen “Türk sineması” yerine “Türkiye sineması” denilmesi yönündeki yaklaşımına ve Andımız’daki “Varlığım Türk varlığına armağan olsun” ifadesine yönelik itirazına bu anlayışla bakıyorum. Sanatına saygı duyuyorum. Ancak Türk adının anlamı konusunda kendisiyle aynı düşünmüyorum.

Dünyaya bakalım. Fransa ve Fransızlar, Almanya ve Almanlar, İngiltere ve İngilizler, Rusya ve Ruslar, Japonya ve Japonlar, Bulgaristan ve Bulgarlar, Yunanistan ve Yunanlar… Hindistan’da da farklı dilleri, inançları ve kökenleri olan insanların oluşturduğu Hint milleti vardır. Her ülkenin tarihsel oluşumu ve yurttaşlık anlayışı kendine özgüdür. Bununla birlikte bir milletin ortak adı, o milleti oluşturan herkesin aynı aile kökünden gelmesini gerektirmez.

Türkiye ile Türk milleti arasındaki bağı da bu ortak aidiyet içinde değerlendiriyorum.

Mustafa Kemal’in tanımı, neyi savunduğumu açıkça anlatır:

“Türkiye Cumhuriyetini kuran Türkiye halkına Türk milleti denir.”

Bu tanımın içinde Cumhuriyet’i kuran halkın bütünü vardır. Din ve ırk farkı gözetmeksizin vatandaşlık bakımından Türk adını benimseyen 1924 Anayasası da bu ortaklığın hukuki temelini ortaya koymuştur.

Benim için Türk milleti, bu Cumhuriyet’in eşit yurttaşlarının ortak adıdır. Bu adın altında kimsenin ailesinin kökeninden utanmasına, annesinin dilini saklamasına, inancını gizlemesine gerek olmamalıdır. Her yurttaş, aynı ülkenin geleceğinde eşit hak ve sorumluluk sahibi olduğunu hissedebilmelidir.

Atatürk’ün Diyarbakırlıdan Vanlıya, Erzurumludan Trabzonluya, İstanbulludan Trakyalıya ve Makedonyalıya uzanan insanlarımızı “aynı cevherin damarları” olarak anlatmasını da böyle okuyorum. Onun köken ve soy vurgularında gördüğüm anlam, Türk milletini oluşturan insanları tarihsel bir bütünlük içinde buluşturma düşüncesidir.

Damarların her biri ortak hayata can taşır. Birinin yarası hepimizi ilgilendirir. Birinin başarısı hepimize umut verir. Birlikte millet olmak, bu bağı gündelik hayatımızda da duyabilmektir.

Yıllarca öğretmenlik yaptım. Bir sınıfa girdiğinizde karşınızda farklı ailelerden, farklı koşullardan gelen çocuklar bulunur. Kiminin evinde başka bir dil konuşulur, kiminin ailesi başka bir yerden göç etmiştir. Öğretmenin sorumluluğu, her çocuğun aynı güvenle el kaldırabileceği bir sınıf kurmaktır.

Hiçbir öğrencinin kendisini eksik, yabancı veya misafir hissetmediği bir sınıf…

Benim Cumhuriyet anlayışım, o sınıfın bütün ülkeye yayılmasıdır.

Bu yüzden “Türk sineması” dediğimde, o sinemaya emek verenlerin kökenlerini ayırmıyorum. Ortak hayatımızdan doğan hikâyeleri, farklı kültürlerin katkısını, oyuncusundan yönetmenine bütün bir sanat birikimini anıyorum. Fransız sineması, Alman sineması, Japon sineması diyebildiğimiz bir dünyada Türk sineması adını da aynı doğallıkla kullanıyorum.

Bu adın içini, ona katkı sunan herkesin emeğine saygı göstererek doldurmak gerektiğine inanıyorum.

Andımız’daki “Varlığım Türk varlığına armağan olsun” sözünü de topluma karşı sorumluluk duygusuyla yorumluyorum. Bir eğitimci olarak çocukların söylediklerini anlamasını, sorular sormasını, düşünmesini isterim. Sözün anlamını anlatmak bizim görevimizdir.

Ben bu ifadede bilgimi, emeğimi ve yeteneğimi ülkemin insanlarının iyiliğine sunma iradesini buluyorum. Bir öğretmenin yetiştirdiği öğrencide, bir hekimin iyileştirdiği hastada, bir sanatçının insanlara kazandırdığı duyarlılıkta bu iradenin karşılığını görüyorum.

Çocuklarımızın özgür bireyler olarak yetişmesiyle toplumlarına karşı sorumluluk duyması birbirini tamamlar. Cumhuriyet, kendi aklıyla düşünen ve başkasının hakkını da kendi hakkı kadar önemseyen yurttaşlarla güçlenir.

Atatürkçü Düşünce Derneği’nde yıllarca üstlendiğim görevlerde de eğitim hayatımda da savunduğum düşünce buydu. Bağımsızlığımızı korumak, aklı ve bilimi yol gösterici kabul etmek, yurttaşlarımızı ortak bir gelecekte buluşturmak…

Sayın Bilginer ve aynı görüşü paylaşanlarla düşüncelerimizi özgürce tartışabiliriz. Benim itirazım, Türk adının Cumhuriyetçi ve birleştirici anlamının gözden kaçırılmasınadır. O anlamı yaşatmanın sorumluluğunu da taşıyorum. Türk milletini savunmak, onun her ferdinin hakkını ve onurunu savunmayı gerektirir.

“Ne mutlu Türk’üm diyene!” sözünü bu bilinçle söylüyorum.

Çünkü benim için Türk olmak, bu ülkenin hiçbir çocuğunu başkasının çocuğu saymamaktır. Biz aynı cevherin damarlarıyız; birbirimizin acısına, onuruna ve geleceğine sahip çıktıkça Türk milletiyiz.